blog overprikkeld beestkracht

Overprikkeld

OVerprikkeld

Nu ik officieel de stempel autist heb, hoor ik het steeds vaker. ‘Ja, vet autistisch van me’ of ‘ik ben soms ook echt net een autist’ ik hoor ze in allerlei varianten. En weet je…  toen ik de stempel nog niet had zei ik dat ook vaak. Ik voel bij de ander dan de verwarring tussen trots op zichzelf en het vervelend vinden aan zichzelf. Dat had en heb ik zelf nog steeds met de typische autistische dingen. Want wat een heerlijk gevoel als het huis netjes is, gesorteerd en wel. Alle bekers weer op kleur, de was weer op kleur en soort… Daar kan ik echt van genieten. 

Maar ja, geloof me… Dat gesorteerde dat lukt niet altijd.

Ik woon samen met een chaoot, die me altijd weer met beide voeten op de grond zet. Gooit het liefst zijn was op de grond, laat de vaat slingeren en gaat niet taak voor taak bij langs maar gaat met datgene bezig wat hij ziet.

Als hij de vaatwasser uitruimt, dan gaat dat dus niet op kleur opgeborgen worden. Dan staan de pannen niet in dezelfde volgorde als wanneer ik het doe… En vaak kan ik daar om lachen als ik thuiskom, want ik voel dan dat ik het wil veranderen en laat het dan gaan. Want is het nodig om het zo uit te ruimen als ik? Nee! Het is zelfs hartstikke lief dat hij zo zijn best doet. Soms leg ik het toch stiekem even ‘’goed’’ voor de rust in mijn hoofd.

Maar wanneer ik overprikkeld ben dan is autisme toch echt heel erg vervelend. Want hoe kan ik zo’n lief bedoelde actie dan niet waarderen? Waarom maak ik me dan druk om de bekers? En als ik de emoties er dan niet laat wezen ontplof ik… Ik moet ontladen… En dan pas komt er naar voren dat het dus niet om de bekers ging. Maar dat er wat anders was. En dat kan om heeeeel iets anders gaan in een heel andere situatie met hele andere mensen.

De ontlading is wel echt nodig, want het geeft me de kans om een gebeurde situatie te reflecteren en er soms weer op terug te komen. Het laat me weer tot mezelf komen en doordringen wat echt belangrijk is.

 

Dit moment is dus heel belangrijk, ook al is het wel heel vervelend. Niet alleen voor mezelf.

  • Heb jij nou ook zo’n dochter die zomaar uit het niets ontploft?
  • Daarna weer rustig verder gaat alsof er niets gebeurd is?
  • Of juist ontroostbaar is, maar je geen idee hebt waarom?
  • Voel jij je machteloos omdat je graag zou willen dat ze relaxter door het leven gaat in plaats van zich overal druk om maakt?

Grote kans dat er sprake is van overprikkeling. Ben je benieuwd wat ik voor je kan betekenen, plan dan een gratis kennismakingsgesprek.

 

''feest kleiner

” Feest ”

'' Feest ''

We hebben net gezellig met z’n allen zitten kletsen en maken ons klaar voor het gourmetten. Zoals altijd zet mijn vader de gourmetstellen klaar. Hier heeft hij altijd zijn eigen manieren voor, zoals bijvoorbeeld het goed vastmaken van de snoeren zodat er geen ongelukken gebeuren. Mijn zussen en mijn moeder zijn bezig in de keuken en ik wil ook mijn steentje bijdragen.

Ik voel de onrust in mijn lijf en hoofd ontstaan...

Ik wil helpen maar ik word gek in de keuken dat iedereen wat doet en ik niet weet wat ik kan doen. Mijn vader is rustig bij de tafel bezig en ik besluit de tafel vast te gaan dekken. Ik zet de borden neer en zoek het bestek bij elkaar. Eenmaal bij de glazen aangekomen, moet ik weten waar iedereen gaat zitten anders zet ik de glazen bij de verkeerde plek. Het moet wel goed. Dus ik vraag de rest waar iedereen gaat zitten. Iedereen is druk en niemand reageert. Dat versterkt de onrust in mijn lijf. Wel vraag ik het nog een keer en dit keer krijg ik wel reactie: ‘maakt niet uit joh, zet maar ergens neer!’. Daar kan ik niets mee en nu kan ik niet verder dus ik raak geïrriteerd en geef nog een keer aan dat ik graag wil weten waar iedereen gaat zitten. Als ik dan nogmaals dezelfde soort reactie krijg, ontplof ik. Ik ren naar een plek waar ik alleen ben en schreeuw nog even dat ik niet meer mee wil eten.

 

De rest blijft verbijsterd achter, want wat is er aan de hand? Waarom ontploft ze zomaar om niets?

Ik huil en huil en huil, ‘waarom snappen ze mij niet?’. Mijn zus komt naar boven en geeft aan er niets van te snappen, waarom ik niet gewoon naar beneden kom. Als ik aangeef dat ze niet luisteren en me niet begrijpen, geeft ze aan dat ze dat wel doen maar dat het toch niet uitmaakt waar iedereen gaat zitten. De reactie van mijn zus bevestigd dat ze mij niet begrijpen, maar omdat ik al wat van mijn onrust kwijt ben van het huilen geef ik aan dat ik misschien zo wel kom. Mijn zus gaat naar beneden. Ik blijf nog even liggen. Eigenlijk durf ik nu niet meer naar beneden, want ze snappen niet dat ik gehuild heb om niets. Als mijn zus het te lang duurt, komt ze nog een keer. Ze wil graag dat ik kom en zegt dat de rest dat ook graag wil. Ik ga mee naar beneden. Gelukkig begint de rest er niet over…

 

 

Het blijft ondanks dat het dit jaar wat rustiger is i.v.m. corona, echt een spannende tijd voor jonge kinderen met sinterklaas. En ook voor oudere kinderen kan het onrust brengen, want er moeten cadeautjes gekocht worden. Soms worden er bijvoorbeeld geen verlanglijstjes ingevuld…  Er wordt verwacht dat er uitgebreide maaltijd wordt gekookt of de surprise moet zo mooi mogelijk.

Snap jij soms ook niet waar je dochter zich druk om maakt? Waarom ze soms boos wordt om niets? Roept ze wel vaker dan eens dat jullie haar niet begrijpen? En heeft ze daar eigenlijk gelijk in? Zegt ze ook wel eens dat jullie niet luisteren? En is ze nadat ze boos is geweest ontroostbaar om vervolgens daarna weer te doen alsof er niets gebeurd is? En weet je als ouder echt even niet meer wat te doen?

Neem contact op voor een vrijblijvend en gratis kennismakingsgesprek. Dan kunnen we samen kijken wat ik voor jullie kan betekenen.

 

timothy-eberly-28S1UBUM7aQ-unsplash

onrecht

Onrecht

‘Jullie hebben de opdracht niet ingeleverd en dat had vóór vandaag gemoeten!’ Heel bijzonder want we hadden dat vorige week al ingeleverd. Iets wat ik 100% zeker wist en ik wist ook 100% zeker dat deze leraar dat op zijn bureau had neergelegd. Nadat ik dat netjes had gezegd en deze meneer vol hield dat hij de opdracht niet had gekregen, veranderde dit rustige, verlegen meisje. Want denk maar niet dat je mij onrecht aan kan doen. Ik mocht mij wel even gaan melden.

En daar ging ik... Ik meldde mij nog niet maar ik liet eerst van mij horen.

‘Nou meneer dat is prima, maar ik weet 100% zeker dat wij
deze opdracht in hebben geleverd. Dat u zo’n vreselijke rotzooi op uw bureau
heeft dat moet u weten. Maar als u beweert dat wij dat niet in hebben geleverd.
Ruim dan eerst die troep dan maar eens op. Dan meld ik mij daarna. En geloof me
ik blijf zitten totdat u dat gedaan heeft.’ 


De andere kinderen keken toe met open mond en één van de populaire kinderen begon te lachen. Er ontstond onrust om mij. Ik zat vol adrenaline en bleef toekijken totdat meneer begon op te ruimen. Alsof hij voelde dat ik dat ook echt zou doen of anders zelf tussen de troep was gaan zoeken. Want serieus dat had ik gedaan. Natuurlijk vond meneer de opdracht en hoefde ik mij niet meer te melden. Er kwam geen sorry… Wel werd er nog wat na gegniffeld  door de andere kinderen en werden een paar opmerkingen gemaakt over de ‘altijd rustige Karin’.

Voor mezelf opkomen

Wanneer er onrecht is dan kon ik altijd al heel goed voor mezelf (en wanneer nodig ook voor anderen) opkomen. Maar wanneer het niet heftig genoeg was (er niet te veel van afhangt) dan hield ik me ook vaak genoeg stil. Je hoeft natuurlijk ook niet alles wat je vervelend vindt te melden. Maar als kind had ik daar soms best veel last van. Dan had een vriendin bijvoorbeeld een dubbele afspraak en werd ik vlak voor die tijd afgezegd. Ik kon dan thuis ontploffen, zonder dat iemand wist waarom. Pas na de ontploffing kwam het eruit bij mijn ouders. Toch hield ik me daarna toch altijd stil bij mijn vriendinnen.

Wat zou ik daar graag hulp bij hebben gehad. Hulp bij hoe ik daar het beste mee om kon gaan. Mijn eigen grenzen eerder aan kon geven of er later nog op terug kon komen, zodat een ander wist wat dat met mij deed. Ook omdat een ander het waarschijnlijk niet zo had bedoeld.

Heb jij ook een dochter die dit lastig vind? Hou dan mijn social media in de gaten. Binnenkort deel ik dé tip met jullie.

 

amritanshu-sikdar-UWS8R9U8NYQ-unsplash

Doordenderen

Doordenderen

Ken je dat? Dat gevoel dat iedereen je overvraagd, iets van je wil maar je je tot last voelt als je zelf iets wilt en daar tijd of ruimte voor nodig hebt? En soms ook tijd of aandacht van anderen? Bahbahbah, zo’n maand had ik dus nu. Gewoon doorrennen en doordenderen voor anderen. Dingen doen waar ik geen goed gevoel bij had of het prima vinden maar doorgaan tot het eigenlijk niet meer prima was. Het was alsof meerdere mensen mij hiermee moesten confronteren. Dat ik op mijn hoede moet blijven… Een herinnering dat luisteren naar mijn gevoel op één moet staan.

Als klein meisje...

Als klein meisje kon ik dat als de beste. Mijn ouders kregen terug van mijn juf dat zij op haar gevoel soms kinderen aansprak die iets hadden gedaan wat niet mocht. Maar dat ik haar controle was. Want wanneer ze de goede aansprak, was er niet zoveel aan de hand met mij. Maar als ze de verkeerde aansprak, nou dan was dat van mijn gezicht af te lezen. Ik vond daar wat van en wanneer ze door zou gaan, zou ik daar wat van hebben gezegd. Dat voelde niet OK!

Toen een andere juf in groep 6 vroeg welke regels we thuis hadden, stak ik als enige geen vinger op. Dat maakte haar nieuwsgierig en vroeg welke regels ik had. Mijn antwoord was dat ik geen regels had. En ik ervaarde dat ook zo, voor mij was dat namelijk ‘normaal’. Mijn juf is wel verhaal gaan halen bij mijn ouders en die hebben ook uitgelegd hoe het bij ons thuis ging. Dat ik dus wel degelijk aan bepaalde normen en waarden moest voldoen en dat er afspraken gemaakt werden. Maar ik voelde aan wat kon en wat niet kon. En wanneer ik grenzen over ging voelde ik dat ook.

Rond die leeftijd kwam er ook een ander gevoel. Ik voelde me steeds vaker onbegrepen en ongelukkiger. Maar waarom snapte ik niet. Ik had toch alles en iedereen deed hun best ook voor mij. Er werd soms van vriendinnetjes verwacht dat ik hun beste vriendin was of altijd maar af wilde spreken. Terwijl ik soms prima alleen kon spelen, liever met iemand anders speelde omdat ik dan niet hoefde te voetballen of juist niet alleen maar binnen zat. Ik vond het prima als anderen dat deden en snapte niet dat anderen verwachtingen van mij hadden zonder dat afgesproken te hebben. Daarentegen kon ik intens verdrietig worden van gemaakte afspraken die niet doorgingen, kinderen die niet zuinig om gingen met mijn (maar ook hun eigen) spullen of iets anders deden wat voor mij dus niet ‘normaal’ was. Hoe ouder ik werd hoe meer verdriet dat deed. Dat sommige lang ruzie konden hebben snapte ik ook niet…  En als ik iets had gedaan wat niet ‘normaal’ was kon ik daar dagen mee rondlopen en heel eerlijk weet ik die situaties nog steeds.

Toen ik ouder werd...

Mijn ouders begrepen mij ook niet altijd, vooral in de pubertijd werd dat moeilijker. Ik kreeg woedeaanvallen als ik me onbegrepen voelde of (dat weet ik nu) overprikkeld was. Woedeaanvallen die niet door de beugel konden en die ik tot voor kort nog regelmatig had. Soms kon ik daarentegen heel goed aangeven wat ik wilde en voelde. Maar dan alleen als het voor mij echt niet goed voelde.

Dankzij autisme

Door de diagnose autisme voel ik me niet meer gek of een idioot. Ik kan mijn grenzen beter bewaken en mijn emoties beter onder controle houden. Ik weet beter hoe te handelen als ik de grenzen over ga. Ik snap waarom ik op bepaalde dingen zoals onrecht juist fel kan reageren. Dat betekent niet dat ik nooit meer fouten maak. Maar ik luister beter naar mijn gevoel. De frequentie, de mate en de duur van de woedeaanvallen zijn bijzonder afgenomen. Mijn kwaliteiten heb ik meer mogen waarderen en ook datgene waar ik niet zo goed in ben, dat mag er gewoon zijn.

Ook kan ik me, door de  diagnose, tegenwoordig na zo’n maand als augustus weer herpakken. Vandaag is een nieuwe maand begonnen en dus een nieuwe start. Weg met dat doordenderen en weer terug naar mijn gevoel.

En dat… Dat is precies wat ik onbegrepen meiden (en hun ouders!) mee wil geven. Zodat zij zich niet jaren onbegrepen en machteloos voelen. Net dat steuntje in de rug om datgene wat in hen zit te laten zien en vooral waarderen. En dat is waarom ik een kindercoachpraktijk heb!